Έκρηξη μετεωρίτη κάνει τη νύχτα μέρα σε λίγα δευτερόλεπτα

Το περιστατικό έλαβε χώρα στην περιοχή Ιντάρι της Φινλανδίας. Όπως μπορείτε να δείτε στα πλάνα του παρακάτω βίντεο, ένας μετεωρίτης έκανε κυριολεκτικά τη νύχτα μέρα κατά το πέρασμα του από τον ουρανό, πριν προσκρούσει στο έδαφος.

Το φαινόμενο έγινε αισθητό σε Ρωσία, Φινλανδία και Νορβηγία, ενώ από την πτώση του μετεωρίτη δεν υπήρξαν ζημιές ή θύματα.

 

Το Νορβηγικό Δίκτυο Εντοπισμού Μετεωριτών ανακοίνωσε ότι επρόκειτο για μετεωρίτη που δεν διαλύθηκε κατά την είσοδό του στην ατμόσφαιρα της γης, αλλά μεγάλο κομμάτι του κατάφερε να φτάσει μέχρι την επιφάνεια του πλανήτη μας.

«Ένας τέτοιος μετεωρίτης λάμπει τόσο έντονα που αποκαλείται «μπάλα φωτιάς» καθώς εκρήγνυται αρκετές φορές κατά την κάθοδό του στη Γη» εξήγησε ο Morten Bilet από το Δίκτυο Παρακολούθηση Μετεώρων της Νορβηγίας.

Ανέφερε συγκεκριμένα, ότι εξερράγη τμήμα του και κατά την είσοδο στην ατμόσφαιρα αλλά ακολούθησαν και άλλες εκρήξεις κατά τη διάρκεια της καθόδου του στη γη, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το εντυπωσιακό φαινόμενο. Όπως ανέφεραν αυτόπτες μάρτυρες, κατά το «πέρασμα» του μετεωρίτη είδαν τον ουρανό να γίνεται  ελαφρά κοκκινωπός, μετά μπλε και στη συνέχεια ακολούθησε η εκτυφλωτική λάμψη.

Πηγή: iflscience

Εντοπίστηκε απολιθωμένο δάσος στην Ανταρκτική

Πλήθος ευρημάτων τα τελευταία χρόνια υποδεικνύουν ότι κοντινότερο αλλά και μακρινό παρελθόν η Ανταρκτική δεν ήταν πάντοτε η παγωμένη ήπειρος που όλοι γνωρίζουμε αλλά κάποτε ήταν ένας τροπικός παράδεισος! Μια νέα ανακάλυψη έρχεται να ενισχύσει αυτή την αναπάντεχη για εμάς εικόνα της Ανταρκτικής.
Ερευνητές του Πανεπιστημίου Ουισκόνσιν-Μιλγουόκι στις ΗΠΑ ανακάλυψαν απολιθωμένα δέντρα που ανήκαν σε ένα δάσος που υπήρχε πριν από 280 εκ. έτη στην Ανταρκτική. Οι ερευνητές εντόπισαν τα δέντρα στα Τρανσανταρκτικά Ορη τα οποία χωρίζουν την Ανατολική από την Δυτική Ανταρκτική.

Οι ειδικοί με βάση και αυτά τα νέα ευρήματα εκτιμούν ότι η Ανταρκτική για περίπου 400 εκ. έτη ήταν μια γενικά πράσινη ήπειρος. Πιστεύουν ότι η Ανταρκτική κάποιες περιόδους είχε πιο έντονη βλάστηση και μεγάλης ποικιλίας οικοσυστήματα και άλλες λιγότερο αλλά γενικά ήταν μια περιοχή φιλόξενη στην ζωή. Η εκτίμηση που υπάρχει είναι ότι πριν από περίπου 14 εκ. έτη οι συνθήκες στον πλανήτη άλλαξαν και μετέτρεψαν την Ανταρκτική στον παγωμένο κόσμο που γνωρίζουμε σήμερα.
Η εξέλιξη της Ανταρκτικής βοηθά τους επιστήμονες να προβλέψουν τις επιπτώσεις των κλιματικών αλλαγών στην Γη στο κοντινό αλλά και απώτερο μέλλον. Όπως αναφέρουν είναι πιθανό _ και μάλιστα σύντομα _ η «λευκή» ήπειρος να αποκτήσει και πάλι πράσινο χρώμα.

Τροπικός παράδεισος

Προηγούμενες έρευνες είχαν αποκαλύψει ευρήματα κάτω από τον πυθμένα της Ανταρκτικής Χερσονήσου τα οποία έδειχναν ότι στο παρελθόν διέθετε έντονη βλάστηση. Με κάποιους να κάνουν λόγο για ένα «τροπικό παράδεισο». Η μελέτη των ευρημάτων από τις γεωλογικές έρευνες στην Ανταρκτική (ειδικά τα απολιθώματα γύρης) σε συνδυασμό με δορυφορικές παρατηρήσεις και ατμοσφαιρικές αναλύσεις σε όλη την Γη οδηγούν τους ειδικούς στο συμπέρασμα ότι στη διάρκεια των τελευταίων 100 εκατομμυρίων ετών η Ανταρκτική ήταν κατά βάση πράσινη και μάλιστα ορισμένες εποχές ήταν καλυμμένη από τροπικά δάση πριν τελικά επικρατήσουν οι πάγοι.
«Η Ανταρκτική ήταν ένας πανέμορφος καταπράσινος τόπος. Υπήρχαν τροπικές συνθήκες και ζούσαν εκεί πολλά είδη θηλαστικών όπως πόσουμ και κάστορες. Μόνο στην πρόσφατη γεωλογική ιστορία της Ανταρκτικής κυριαρχεί το κρύο» υποστηρίζει η Τζέιν Φράνσις, καθηγήτρια της Σχολής Γης και Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου του Λιντς.
Πηγή: tovima.gr

Η φύση μπορεί και δημιουργεί εντελώς σφαιρικούς βράχους

Βράχους που να μοιάζουν με τέλειες σφαίρες δεν συναντάς και κάθε μέρα, αν και υπάρχουν μια χούφτα μέρη στην υφήλιο που φιλοξενούν ακριβώς αυτό.

Εντοπίζονται συνήθως μέσα σε απόκρημνα ή αμμώδη τοπία και μαγνητίζουν τα ανθρώπινα βλέμματα, καθώς μοιάζουν να αψηφούν την έλλειψη συμμετρίας του φυσικού μας περιβάλλοντος.

Κι έτσι μοιραία αναρωτήθηκε ο άνθρωπος στη μακραίωνη ιστορία αν ήταν θεοί ή εξωγήινοι αυτοί που τους έφτιαξαν. Ή μήπως γίγαντες;

Τίποτα από αυτά, καθώς είναι και πάλι η φύση αυτή που τα κάνει όλα. Οι πέτρινοι αυτοί σχηματισμοί παίρνουν εκατομμύρια ή ακόμα και δισεκατομμύρια χρόνια για να φτιαχτούν και είναι αποτέλεσμα ενός γεωλογικού φαινομένου που αποκαλούμε «σύμπηξη».

Η διαδικασία της σύμπηξης λαμβάνει χώρα όταν ένα ίζημα που δεν έχει μετατραπεί ακόμα σε βράχο συσσωρεύεται γύρω από έναν σκληρό πυρήνα, κάποιο απολίθωμα ή κοχύλι συνήθως, και μπλέκεται μετά με κάποιο τσιμεντοειδές ορυκτό όπως ο ασβεστίτης.

Πρόκειται ουσιαστικά για φυσικό τσιμέντο που δημιουργείται ανάμεσα στους κόκκους του ιζήματος, δένοντας τα στρώματα άμμου μεταξύ τους μέσα σε σκληρά περιβλήματα. Και κάποιες φορές τυχαίνει το αποτέλεσμα να έχει σφαιρικό σχήμα!

Και μιας και έχουν σκληρύνει τώρα, αυτοί οι βράχοι δεν θα επιτρέψουν στο νερό να τους διαβρώσει, όπως το πέτρινο περιβάλλον γύρω τους, φτάνοντας να απομείνουν μόνοι και εξόχως απόκοσμοι.

Τέτοιες «κοιλάδες» συναντάμε στο δυτικό Καζακστάν, το Κάνσας των ΗΠΑ, τη Νότια Αφρική, την Αυστραλία αλλά και τη Νέα Ζηλανδία φυσικά, που είναι και οι πλέον περιβόητοι σχηματισμοί, αυτοί ακριβώς που βλέπουμε στις φωτογραφίες. Τους θαύμαζαν οι Μαορί και αναγκάστηκαν να φτιάξουν μύθους και μύθους για να εξηγήσουν το παράδοξο σχήμα τους…

Πηγή: Newsbeast.gr

Θάλασσα πλαστικών η Καραϊβική

Η Βρετανίδα δύτης και φωτογράφος θαλάσσιας ζωής Κάρολιν Πάουερ οργάνωσε μια αποστολή στην Καραϊβική για να καταγράψει με τον φακό της νέες εικόνες.Ομως η Πάουερ και οι συνεργάτες της ήρθαν αντιμέτωποι με ένα απρόβλεπτο εμπόδιο και τελικά αντί να γίνει καταγραφή θαλάσσιων θηλαστικών, ψαριών και οικοσυστημάτων η Πάουερ φωτογράφισε μια θάλασσα… πλαστικών αντικειμένων η οποία έχει πάρει την θέση της πραγματικής θάλασσας. Οι εικόνες που έδωσε στην δημοσιότητα η Πάουερ από την θαλάσσια περιοχή στο νησί Ροάταν στην Ονδούρα είναι σοκαριστικές.

Το σκάφος της Πάουερ βρέθηκε στην μέση μιας τεράστιας θαλάσσιας χωματερής και φυσικά η φωτογράφος έσπευσε να αποτυπώσει στον φακό της την χωματερή έξω αλλά και μέσα από το νερό. Οι εικόνες της Πάουερ επαναφέρουν στην επικαιρότητα το συνεχώς διογκούμενο πρόβλημα των πλαστικών που καταλήγουν στην θάλασσα. Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο καταλήγουν στην θάλασσα περί τους δώδεκα εκ. τόνους πλαστικών αντικειμένων και έχουν δημιουργηθεί έξι μεγάλες θαλάσσιες χωματερές στον πλανήτη με τις μεγαλύτερες να βρίσκονται στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις το 2050 θα υπάρχουν στις θάλασσες περισσότερα πλαστικά αντικείμενα από ότι ψάρια. Μια μεγάλη παρενέργεια της παρουσίας πλαστικών αντικειμένων στις θάλασσες είναι ότι τόσο τα ψάρια και διάφορα θηλαστικά όσο και θαλασσοπούλια θεωρώντας κάποια πλαστικά ως τροφή τα τρώνε με αποτέλεσμα εκατομμύρια θαλάσσια όντα και πτηνά να χάνουν την ζωή τους. Επιπλέον με δεδομένο ότι η διάρκεια αποσύνθεσης των πλαστικών είναι εκατοντάδες έτη η μόλυνση στην θάλασσα θα είναι μόνιμη αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα και για τον καθαρισμό των χωματερών που ήδη υπάρχουν αλλά και για να μην καταλήγουν πλαστικά στις θάλασσες.

Η Αφρική σηκώνει το Μεγάλο Πράσινο τείχος στα νότια της Σαχάρας

Ένα τολμηρό έργο από τη Σενεγάλη έως το Τζιμπουτί που μπορεί να νικήσει τη φτώχεια, την ερημοποίηση και την κλιματική αλλαγή.

Έντεκα χώρες της Αφρικής, από τη Σενεγάλη έως το Τζιμπουτί, φυτεύουν δέντρα κατά μήκος του νότιου άκρου της Σαχάρας.

Η Αφρική χτίζει ένα γιγαντιαίο τείχος από δέντρα και το ονομάζει το Μεγάλο Πράσινο Τείχος. Ένα τολμηρό σχέδιο ενάντια στην κλιματική αλλαγή και την ερημοποίηση της αφρικανικής ηπείρου. Μια αναδάσωση που μπορεί να φέρει πλούτο στην ήπειρο. Το τείχος θα κόβει από άκρη σε άκρη την Αφρική και θα έχει μήκος 8.000 χιλιομέτρων και πλάτος 15 χιλιομέτρων. Από τις 11 χώρες που έχουν αναλάβει το έργο η Σενεγάλη έχει σημειώσει τη μεγαλύτερη πρόοδο. Θα φυτέψει 11 εκατομμύρια δέντρα, κυρίως ακακίες.

«Το Μεγάλο Πράσινο Τείχος έχει αντικείμενο τη βιώσιμη, κλιματικά έξυπνη ανάπτυξη, σε όλα τα επίπεδα», δήλωσε ο ‘Ελβις Πολ Τάνγκαμ, Επίτροπος της Αφρικανικής Ένωσης για την Πρωτοβουλία του Μεγάλου Πράσινου Τείχους της Σαχάρα και του Σαχέλ.

Ήδη το έργο αποδίδει. Αυξήθηκαν οι δουλειές, χτίζονται σχολεία και οι ντόπιοι δοξάζουν το Πράσινο Τείχος και τα δέντρα. Το έργο ξεκίνησε το 2007. Το κόστος του εκτιμάται να φτάσει τα 8 δισεκατομμύρια δολάρια.

Το έργο έχει προσελκύσει χρηματοδότηση από τα Ηνωμένα Έθνη, την Παγκόσμια Τράπεζα και άλλους διεθνείς οργανισμούς, ωστόσο κάθε μία από αυτές τις αφρικανικές χώρες έχει αναπτύξει εθνικά σχέδια δράσης, με αποτέλεσμα οι τοπικές κοινότητες να ταυτίζονται περισσότερο με το έργο.

Πηγή: BBC